Community

என் தூணே! - பிரகாஷ்

என் தூணே!!

ஈன்ற நாள் தொட்டு,
இவன் உணர்வுகள் சுமக்க
சலித்திராப் பசுந்தூணே!

உனக்கென ஒரு வாழ்வுண்டு, அறிவாயா நீ??
பிள்ளைக்கெனவே எண்ணம் சூழ,
அது காணாமற் போனதும் உணர்வாயா நீ?

நெஞ்சமெல்லாம் உதிரம் எனக்கென பாய்ந்திட,
உனைப்போலவும் ஒரு ஜீவன் உண்டோ புவியில்??

உன் கால் விரல்களுக்குள் அடங்கிப் போய்விட எனதுள்ளம் ஏங்குதம்மா!
நொடி தவறாமல் உனதாசிகள் கிட்டுமே!

உன் மடி மெத்தைக்குள், எனது ஆறடியை அடைக்கப் பார்க்கிறேன் தாயே,
தூங்கும் போது, உனக்கு மட்டும் நான் ஒரு வயதினன் தானே!

நீ ஊட்டாமல் உண்ண மறுப்பேன்,
உன் விரலில் உள்ள தாய்-சுவை, பழைய சோற்றிலும் விருந்து படைக்குமே!!

கண்கள் நீர் வற்றிய குளமான போதும்,
என் புலம்பல் கேட்டு,
அசராத் தூணாய் தேத்திவிட்டு,
தனியே ஊற்றெடுத்து அழுதாயே,
கோவில் விட்டு சாமி, உன்னை வணங்க வருகுதம்மா!

நீ வரலாறு பேச ஏங்கும் பெண் சிங்கம்!
தனக்கென வாழத் தெரியாத நற்றங்கம்!

கருணையின்றி காயம் தந்த காலம்,
வரம்பு மீறி வடுக்கள் தந்த வாழ்க்கை,
பிள்ளை பேர் மட்டும் மந்திரம் போல் சொல்லி,
மழலை நெஞ்சோடு நீ உதிர்க்கும் புன்னகை கண்டு,
மீளா வியப்பில் கவிழ்ந்து கிடக்குது விதியும்!

மானுடம் மண்டியிட்டு கிடக்கும் உன் தியாகத்திற்கு;
நானோ சுட்டு விரல் கோர்த்து நிற்பேன், அம்மா-பிள்ளை என்ற பேறுக்கு!!

  • பிரகாஷ்.
1 Like