Community

பள்ளிக்கூடப் பிரியாவிடை

போய் வரவா? என்று அவன் உதடுகள் கூறினாலும்
போகாமல் என்னுடன் வந்திரு என்று இதயம் துடிக்கும் அந்த தருணம்
நெஞ்சில் பதக்கத்தை சுமந்து செல்வது போல் நண்பனை நெஞ்சில் சுமந்து செல்லும் அந்த தருணம்
இதுவரை வெறும் மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கத்தை மட்டும் வெளிப்படுத்த தெரிந்த அவன் முகம்
இப்பொழுது இரண்டையுமே கலந்து வெளிப்படுத்திய அந்த தருணம் மீண்டும் வருமா
என்ற குழப்பத்தில் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த நண்பர்களையும் ஆசிரியர்களையும் இறுதியாக ஒரு முறை பார்த்தான். அளவற்ற கண்ணீரால் புன்னகைத்தானா அல்லது அளவற்ற புன்னகையால் கண்ணீர் வடித்தானா என்று அவனுக்குப் புரியாத தருணம் அது.
நான் வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயா என்று தமாஷாக நண்பனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த காலம் போய்
இன்று அந்த நண்பனின் பாசத்திற்கு முன்னால் வீழ வேண்டிய காலம் வந்து விட்டது.
இதுவரை இப்பள்ளியில் நாட்கள் எல்லாம் நொடிகளாய் பறந்து விட்டதே,
இனி வரும் நாட்கள் எல்லாம் வருடங்களாய் நகராமல் கிடந்து விடுமோ என்று ஒரு பக்கம் அச்சம் இருந்தாலும் அந்த அச்சத்திலும் அழியாத மச்சமாக தன் பள்ளிப் பருவத்தை என்றும் தன்னுடனே சுமந்து செல்லப் போகிறோம் என்று மறுபக்கம் மகிழ்ச்சி நிறைந்திருந்த தருணம் அது.
ஒரு நொடி இமைகளை மூடி
அவன் கடந்து வந்த பயணத்தை நினைத்துப் பார்த்தான்.
நேற்று பார்த்தது போல் அதை மட்டும் அவன் இமைக்குள் செதுக்கி வைத்திருந்தான்…
ஒரு சிற்பி கல்லைச் செதுக்குவது போல். எப்படி ஒரு சிற்பியின் உளி
கல்லைக் குத்த குத்த தன் பாகங்கள் உடைந்து கல் சிலையாகுகிறதோ
அதே போல் அந்த பள்ளிப் பயணம் முடிந்த ஏக்கம்,
அவன் நெஞ்சைக் குத்த குத்த பாவனங்கள் உடைந்து அவன் இமை மூழ்கியது கண்ணீரின் கடலுக்குள். மூழ்கியது இமை மட்டும் தானே என்று வெறும் இமையோடு அது முடிவடையவில்லை.
மூழ்காத அவன் நெஞ்சமும் ஈரம் அடைந்தது.
அந்த ஈரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காயமடைந்தது
அந்த பள்ளிக்கூடத்தைக் கண்ட கடைசி பார்வையினிலே.
அந்த ‘அவன்’ வேறு யாரும் இல்லை. நாளைய உலகத்தை மாற்றப் போகிற சக்தியைக் கொண்ட ‘மாணவன்’

1 Like