Community

யோசித்தால்;நேசிப்போம்

கரூர் பேருந்து நிலையத்தில் , ஒரு நகர்ப்புற பேருந்து புறப்படத் தயாராக நின்று கொண்டிருந்தது. அப்பேருந்தினுள் படியோரம் உள்ள ஜன்னலோர இருக்கையில் வாய் பேச இயலாத மற்றும் காது கேட்காத ஒரு வாலிபர் அமர்ந்திருந்தார். பேருந்து புறப்படும் அந்நேரத்தில், வயதான மூதாட்டி ஒருவர் படியருகே வந்து, அந்த வாலிபனைப் பார்த்து இப்பேருந்து “அம்மாபட்டி போகுமா?” என பலமுறை கேட்டும், அந்த வாலிபனிடம் இருந்து பதில் ஏதும் இல்லை. கோபம் அடைந்த பாட்டி முன்இருக்கையில் உள்ளவரிடம் கேட்டு பேருந்தினுள் ஏறினார். அந்த வாலிபன் மீது கோபமுற்ற பாட்டி, பலவாறு திட்டித் தீர்த்தாள். பேருந்தினுள் இருந்த அனைவரது கவனமும் அந்த வயதான பாட்டியின்மீதே இருந்தது, அவ்வளவு சத்தத்தோடு திட்டினாள் அப்பாட்டி. அப்போதுதான் அருகில் இருந்த ஒருவர், “ஏம்மா,இப்படி பேசுரிங்க? அவர்க்கு காதும் கேக்காது, அவரால் வாயும் பேச இயலாது” என்றார்.உண்மை அறிந்த பாட்டி சற்றே மனமுடைந்து போனாள்.உண்மையறியாது, எவ்வளவு கடின வார்த்தையில் திட்டிவிட்டோம் என மனமுடைந்தாள்.இது தனக்கு தான் அசிங்கம் என உணர்ந்த பாட்டி அனைவர்முன்னும் அயனப்போதே அந்த வாலிபனிடம் கையெடுத்து வணங்கி மன்னிப்பு கேட்டாள். பேருந்தினுள் இருந்த அனைவரும் நெகிழ்ந்து போனார்கள். யாரைப்பற்றியும் நாம் யோசிக்கும் முன்னே அல்லது யூகிக்கும் முன்னரோ அவர் ஏன் அப்படி செய்தார் என அறிந்து பேசப்பட வேண்டும்.ஒருமுறை யோசித்தாலே அவர் பக்கம் இருக்கும் நியாயங்கள் புரிந்து நேசிக்க தொடங்கிவிடுவோம். இது அந்த பாட்டிக்கு மட்டுமல்ல பேருந்தினுள் இருந்த அனைவருக்குமே நல்லதொரு வாழ்க்கைப் பாடமாக அமைந்தது. வாழ்க்கையின் பலவருடவ்களை கடந்து வந்தவர் அந்தப்பாட்டி இருந்தும் பொறுமையும் , யூகிப்பும் இன்றி தான் இருந்தாள். வாழ்கை முடிவடையலாம் ஆனால் இதுபோன்று கற்றல் முடிவடையாது…! கற்றலோடு இணைந்த வாழ்வை வாழ்வோம்…!