Community

திரும்பும் வசந்தம்

                திரும்பும் வசந்தம்

எங்கோ நாய் ஊளையிடும் சத்தம் கேட்டது. கீதாவின் குலையே நடுங்கியது. அடுத்து என்ன ஆகுமோ என்று தவித்தாள். நாளை மருத்துவமனையில் பரிசோதனைக்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவளுக்கு தூக்கமே வரவில்லை, திருமணம் ஆகி ஐந்து வருடங்கள் கழித்தே முதல் குழந்தைக்கான கருத் தங்கியது. அது ஒன்பதாவது மாதத்திலே வளர்ச்சியில்லாமல் இறந்துவிட சொல்லொணாத் துயரமும் வேதனையும் அடைந்தாள். இரண்டாவது கருவும் ஆறு மாதத்தில் சென்றுவிட அவர் பூமியில் இருப்பதையே வெறுத்துவிட்டாள். அவள் கணவரோ எனக்கு நீ குழந்தை உனக்கு நான் குழந்தை கவலைப்படாதே என்று ஆறுதல் கூறுவார். இப்பொழுது மூன்றாவதாக ஒன்பது மாதங்கள் கடந்து விட்டது. மனதிற்குள் பயம் வந்துவிட்டது. குழந்தைப் பேறு காலத்தில் மகிழ்வுடன் இருக்க வேண்டும், விரும்பியதை கேட்டு சாப்பிட வேண்டும் என்று சொல்வார்கள், ஆனால் அவளுக்கும் மகிழ்ச்சியா? எப்பொழுது முகம் வெளிறி பயத்துடனே இருந்தாள். விடிந்ததும் அவசரஅவசரமாக சாப்பாட்டு கணவரும் அவளும் கிளம்பினார்கள். மருத்துவரைப் பார்க்க மணிக்கணக்காக ஆகும், அதனால் முன்கூட்டியே பதிவு செய்திருந்தார்கள். மருத்துவர் அழைத்ததாக செவிலியர் சொல்லிட கீதா கையை பிசைந்து கொண்டே சென்றாள். குழந்தை நன்றாக உள்ளது. எடை சீராக இருக்கின்றது, நாளை காலை அறுவை சிகிச்சை, இரவில் இங்கேயே தங்கி கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிட, மனம் முழுவதும் இனம் புரியாத பயம் சூழ்ந்தது. விடியலை எதிர்பார்த்து விழித்திருந்தாள். அவள் கணவரோ கையைப் பிசைந்து கொண்டு நின்றிருந்தார். அதற்கான நேரமும் வந்தது. எங்கும் அமைதி, காதைத் தீட்டி சப்த்திற்காகக் காத்திருந்தார்.குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டது. அவரும் அழுதார், கண்களில் கண்ணீர் கொட்டியது, சிறு பஞ்சுப்பொதி என குழந்தையை துண்டில் சுற்றி அவரிடம் கொடுத்திட அவருக்கு மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டு ஓடியது, மனைவியை மெதுவாக வருடி குழந்தையை காட்டி மகிழ்ச்சிக்கடலில் ஆழ்த்தினார்.