Community

அடியே, உன் மாயக் குரல்!

அடைக்கலமில்லா ஓர் அடர்ந்த
கானகத்தில் தொலைந்து போனேன்…
இந்தக் கைபேசியோடு…

அவ்வப்போது, உன் வார்த்தைகளை கிரகித்துக்கொண்டு அயனிகளில் நீந்தி, செயற்கைகோள்களிடம் முகவரி கேட்டு,
என் ஏக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு
வேகமாக வளிமண்டலத்தை கிழித்தபடி வருகிறது உன் குரல் தாங்கிய
அந்த அலைக்கற்றை…

இந்த அலைக்கற்றை எவ்வளவு மனிதாபிமானது… உன் குரலை
அத்தனை இடையூறுகளையும்
தவிர்த்து பழுதில்லாமல் எத்தனை
உயிரோட்டமாக என்னிடம் சேர்க்கிறது…
நன்றி அதற்கு…

உன் குரலுக்குத் தான்
எவ்வளவு உயிர்…
களைப்பாக இருக்கிறது உன்
மடியில் படுத்துக்கொள்ள
வேண்டும் என்கிறேன்…
“வா” என்கிறாய்…
தலையை சாய்க்கிறேன்…
என் தலையின் கீழ் வந்து
மடியாகிறது உன் குரல்…

உன்னைப் பார்க்கவேண்டும் என்கிறேன்…
“உன் பக்கத்துல தான் இருக்கேன்” என்கிறாய்… எங்கே என்று ஏறிட்டு நோக்குவதற்குள் அனைத்துக் கொண்டு புன்னகை செய்கிறதுன் குரல்…
ஆம் அது உன் ஸ்பரிசம் தான்…

“இங்கு அதிக குளிராக இருக்கிறது… உதடெல்லாம் வரண்டு போய் புண்ணாகிவிடும் போல” என்று
கண்ணைக் கசக்கியவாரே உன் முத்தத்திற்காக பொய் பித்தலாட்டம் செய்கிறேன்… “உம்ம்மா” என்கிறாய்…
“சும்மா ஏமாத்தாத, நீ அங்க இருக்க”
என்று சொல்லியவாரே என் வரண்ட
உதடை தொட்டுப் பார்க்கிறேன்…
அதில் ஈரம் பதிந்திருக்கிறது…

அடியே… உன் மாயக் குரல்…
அது போதை …கிரக்கம்…
கேட்கும் போதெல்லாம் என்னை கண்ணைமூடிக்கொள்ள வைக்கிறது…

உன் விசுவாசமுள்ள அலைக்கற்றை தூதுவனை திரும்பப் பெற்று அலைப்பை துண்டிப்பதற்குமுன்…
“நன்றி அந்த குளிருக்கு” என்கிறாய்…
“ஏன்” என்று நான்
வியப்பாய் கேட்க “என்னை அது உனக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கட்டும்”
சொல்லிக்கொண்டு சிரிக்கிறாய்…

பைத்தைதியக்காரி…
உன் குரல் போதும் எனக்கு…

1 Like