Community

கிள்ளை - கவிதை

கிள்ளை

கடுஞ்சினமாய் மாறியது

கடவுளின் கருணை, அன்று -

பெருமழை, புயற்காற்று.
அச்சினம் தாளாச் –

சிறுமரத்தின்,

மனமுறிவு – கிளைமுறிவு !
விழுந்த அக்கிளையினூடே –

சிதறிப்போன சிறுகூட்டில்,

சின்னதொரு சதைப்பிண்டம் –

என் சிறுகிள்ளை,

நான் பெறாப்பிள்ளை – நீ !
விட்டுச்செல்ல மனமில்லை.

அதனால், சிறையெடுத்தேன் –

உன்னை, இச்சிறியமனிதி –

உனைப்போலொருத்தி !
குறையேதுமறியாக் கோலமயிலாய்,

நீ வளர்ந்தாய் – கூண்டில் !
பரபரக்கும் காலைச்சந்தடியில்,

நானுமிருக்கிறேனடி என்று,

நாசூக்காய் உன் இருப்புரைக்கும் –

கீச்சு கானம் – என் தினசரி !
சத்தம் போடாதே!, சும்மாயிரு –

என்றாலோ,

வேகமெடுக்கும் – உன் இராகம்.

குறும்புக்காரி நீ !
வாகாய் வந்தமர்வாய்,

என் தோளின் மீது –

ஏதுமறியாச் சிறுபிள்ளையாய் !
சிலநேரம் –

நானும் கூட சிறுபிள்ளை –

உனதன்பினால் –

என் சிறுகிள்ளையே !
கால்முளைத்த காலம் –

நிற்குமா ? – ஓடியது !

உன் மனமதுவோ –

சுதந்திரத்தை நாடியது !
என்னகம் துறந்தாய்,

பறந்தாய் – நீ,

உன்னகம் நானுணர்ந்ததினால் !
எத்தனை நாட்கள் ஏங்கினாயோ !

பிள்ளையே !

என் சிறுகிள்ளையே !

இவ்வகண்ட பெருவெளியை

அளந்து பார்ப்பதற்கு !
இன்று,

உன் கானம் சுமந்த காற்றதுவோ –

நிசப்தப் பெருவெளி !

அமர்ந்திருந்த தோள்களும்,

சுற்றித் திரிந்த வீடும் –

நீ விட்டுச் சென்ற சுவடுகள் !
வீட்டுச்சிறை விடுத்த இந்நாளில்,

அடைபட்டாயடி நீ,

மீண்டும் ஒருமுறை –

மீளாச்சிறையினுள் !
இம்முறை,

உன் சிறை – என் மனம் !

நீயோ –

என்னகம் – அகலா நினைவு !
                         **ந. வெண்ணிலா**